Anthidium manicatum (Linnaeus, 1758)

Anthidium manicatum, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Megachilidae ailesine bağlı, “Avrupa yün tarayıcı arısı” olarak bilinen yalnız yaşayan bir arıdır. Linnaeus tarafından 1758 yılında tanımlanmıştır. Avrupa, Kuzey Afrika ve Asya'nın batısında doğal olarak yayılış gösterir; insan etkisiyle Kuzey ve Güney Amerika ile Yeni Zelanda gibi bölgelere de taşınmış ve buralarda yerleşmiştir.

Tıknaz, siyah vücutlu bu arının karın halkalarının yanlarında sarı lekeler bulunur; yüzünde ve bacaklarında da sarı alanlar vardır. Erkekler dişilerden belirgin biçimde iridir ve karın uçlarında güçlü dikenler taşır. Erkekler çiçek kümelerinin çevresinde bölge kurar; buraya giren bal arıları ve bombus arıları gibi diğer böcekleri kovalar, hatta karın dikenleriyle onlara çarparak yaralayabilir.

Türün adı, dişilerin yuva malzemesi toplama davranışından gelir: dişiler, özellikle tüylü yapraklı ballıbabagillerden (örneğin Stachys türleri) çenelerindeki dişlerle kıl tarayarak pamuksu bir malzeme toplar ve bunu karınlarının altında taşıyarak yuvalarına götürür. Yuvalar duvar çatlakları, ağaç oyukları ve böcek galerileri gibi hazır boşluklarda kurulur. Her hücreye polen ve nektar karışımı bir besin topağı ile tek bir yumurta bırakılır. Erginler yaz aylarında uçar ve yılda genellikle tek nesil verir.

Yalnız yaşayan bu arı koloni kurmaz. Ballıbabagiller (Lamiaceae), baklagiller (Fabaceae) ve sıracaotugiller (Scrophulariaceae) gibi ailelerin çiçeklerini ziyaret eder ve bahçelerde de sıkça görülür. İnsanlara karşı saldırgan değildir; erkeklerin iğnesi yoktur, dişiler ise ancak sıkıştırıldıklarında sokabilir.