Anthidium loti (Perris, 1852)

Anthidium loti, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Megachilidae ailesine bağlı, yalnız yaşayan bir yün tarayıcı arı türüdür. Perris tarafından 1852 yılında tanımlanmıştır. Tür adı, baklagillerden gazal boynuzu (Lotus) cinsine gönderme yapar; tür, Akdeniz havzası ve çevresindeki sıcak, açık habitatlarda bilinen Anthidium türlerindendir.

Anthidium cinsinin üyeleri orta ila iri boylu, tıknaz yapılı arılardır. Siyah zemin üzerinde karın halkalarının yanlarında yer alan sarı ya da beyazımsı lekeler veya bantlar, bu arıları ilk bakışta eşek arılarına benzetir. Birçok türde erkekler dişilerden daha iridir ve karnın ucunda diken ya da çıkıntılar taşır. Dişiler polenleri bacaklarında değil, karınlarının altındaki sık kıllardan oluşan polen fırçasında taşır.

Dişiler tüylü yapraklı bitkilerin gövde ve yapraklarından çenelerindeki dişlerle kıl tarayarak topladıkları pamuksu malzemeyle yuvalarını örer. Yuvalar çoğunlukla toprak, taş ya da ağaç oyuklarında ve benzeri hazır boşluklarda kurulur. Her hücreye polen ve nektardan oluşan bir besin topağı bırakılır ve tek bir yumurta yumurtlanır. Larva bu besinle gelişir, ardından koza örerek pupa olur. Bu gruptaki türlerin çoğu yılda tek nesil verir ve erginler yaz aylarında uçar.

Megachilidae ailesinin diğer üyeleri gibi bu arılar da yalnız yaşar; işçi kastı ve koloni yoktur. Özellikle baklagiller (Fabaceae) ve ballıbabagiller (Lamiaceae) gibi bitki ailelerinin çiçeklerini ziyaret ederek yabani bitkilerin tozlaşmasına katkı sağlarlar. İnsanlara karşı saldırgan değildirler; dişiler ancak sıkıştırıldıklarında sokabilir.