Anthidium florentinum (Fabricius, 1775)

Anthidium florentinum, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Megachilidae ailesine bağlı, Avrupa'daki en iri Anthidium türlerinden biri olan yalnız yaşayan bir yün tarayıcı arıdır. Fabricius tarafından 1775 yılında tanımlanmıştır. Güney Avrupa, Kuzey Afrika ve Akdeniz havzasından Asya'nın batısına uzanan sıcak bölgelerde yayılış gösterir.

Tür, siyah zemin üzerinde karın halkalarındaki geniş, parlak sarı bantları ve tıknaz vücuduyla dikkat çeker; bu görünüşü onu ilk bakışta bir eşek arısına benzetir. Erkekler dişilerden belirgin biçimde iridir ve karın uçlarında dikenler taşır. Erkekler çiçek kümelerinin çevresinde bölge kurar, buraya giren diğer böcekleri kovalar ve dişilerle burada çiftleşir.

Cinsin diğer üyeleri gibi dişiler, tüylü yapraklı bitkilerden çenelerindeki dişlerle kıl tarayarak topladıkları pamuksu malzemeyle yuva hücrelerini örer. Yuvalar hazır oyuklarda, taş aralarında veya böcek galerilerinde kurulur. Her hücreye polen ve nektardan oluşan bir besin topağı ve tek bir yumurta bırakılır. Larva bu besinle gelişir ve koza örerek pupa olur. Erginler yaz aylarında uçar ve özellikle ballıbabagiller (Lamiaceae) ile baklagiller (Fabaceae) gibi ailelerin çiçeklerini ziyaret eder.

Megachilidae ailesinin üyeleri yalnız yaşar; işçi kastı ve koloni yoktur. Dişiler polenleri karınlarının altındaki polen fırçasında taşır. Bu iri ve gösterişli arı, Akdeniz ikliminin hâkim olduğu çalılık, bahçe ve açık alanlarda yabani bitkilerin tozlaşmasına katkı sağlar. İnsanlara karşı saldırgan değildir; dişiler ancak sıkıştırıldıklarında sokabilir.