Anisoplia limbata (Kraatz, 1886)

Anisoplia limbata, kınkanatlılar (Coleoptera) takımının bok böcekleri ailesi (Scarabaeidae) içinde, Rutelinae alt ailesine bağlı Anisoplia cinsinden bir böcek türüdür. Tür 1886 yılında Kraatz tarafından tanımlanmıştır. Anisoplia türleri, tahıl başakları üzerinde beslenmeleri nedeniyle halk arasında ekin kınkanatlıları ya da hububat böcekleri olarak bilinen bir gruptur. Türün ayrıntılı biyolojisi az çalışılmış olsa da cinsin genel özelliklerini taşır.

Bu cinsin üyeleri genellikle 8–14 mm boyunda, uzunca oval gövdeli böceklerdir. Başın ön kısmı (klipeus) öne doğru uzamış ve kenarı yukarı kalkıktır; bu özellik cinsi yakın akrabalarından ayırmaya yarar. Kanat örtüleri çoğunlukla sarımsı kahverengi veya kızılımsı kahverengidir, baş ve göğüs ise sıklıkla koyu, metalik yeşilimsi ya da siyahımsı renktedir. Vücut yüzeyi, özellikle göğüs ve karın tarafında, ince ve sık tüylerle kaplıdır.

Erginler ilkbahar sonu ve yaz başında, tahılların başaklandığı dönemde ortaya çıkar. Gün içinde, özellikle sıcak ve güneşli saatlerde etkindirler ve buğday, arpa, çavdar gibi buğdaygillerin başaklarına tırmanarak süt ve hamur olum dönemindeki taneleri yerler. Bu nedenle cinsin bazı türleri tahıl tarımında önemli zararlılar arasında sayılır. Dişiler yumurtalarını toprağa bırakır; larvalar tipik C biçimli beyaz kurtçuklar olup toprakta bitki kökleri ve çürümekte olan organik maddeyle beslenir. Gelişme genellikle bir ya da iki yıl sürer ve pupa evresi toprakta geçirilir.

Anisoplia cinsi Avrupa’nın güneyi ve doğusu, Akdeniz havzası, Anadolu, Kafkasya, Orta Doğu ve Orta Asya bozkırlarında yayılış gösterir. Türkiye, cinsin tür bakımından zengin olduğu bölgelerden biridir; birçok tür kurak bozkırlarda, otlaklarda ve tahıl ekim alanlarında yaşar. Türlerin ayırt edilmesi çoğunlukla klipeusun biçimi, tüylenme, renk deseni ve erkek çiftleşme organı gibi ayrıntılı özelliklere dayanır; bu nedenle kesin tanı genellikle uzman incelemesi gerektirir.

Tarım açısından önemleri nedeniyle cinsin yaygın türleri tarımsal mücadele çalışmalarında izlenir. Bunun yanında larvaları toprağın havalanmasına ve organik maddenin ayrışmasına katkıda bulunur; erginler ve larvalar da kuşlar, memeliler ve yırtıcı eklembacaklılar için besin kaynağıdır. İnsanlar için zehirli ya da tehlikeli değildirler.