Amara spectabilis (Schaum, 1858)

Amara spectabilis, kınkanatlılar (Coleoptera) takımının yer böcekleri ailesine (Carabidae) ait bir böcek türüdür. Amara cinsinin bir üyesi olan bu tür, cinsin diğer türleriyle benzer görünüş ve yaşam özelliklerine sahiptir; türlerin kesin ayrımı çoğu zaman uzmanların erkek üreme organı ve ince vücut yapıları üzerinde yaptığı incelemeleri gerektirir.

Amara cinsi, Holarktik bölgede yüzlerce türü bulunan büyük bir yer böceği cinsidir. Bu cinsin üyeleri genellikle orta ya da küçük boylu, oval ve tıknaz gövdeli, sırtı parlak, çoğu zaman bronz, yeşilimsi ya da siyah metalik renkli böceklerdir. Kısa ve kalın bacakları, düzgün çizgili kanat örtüleriyle tanınırlar. Diğer pek çok yer böceğinden farklı olarak Amara türleri büyük ölçüde bitkisel besinlerle, özellikle otsu bitkilerin tohumlarıyla beslenir; bununla birlikte küçük omurgasızları da tüketebilirler. Gündüz de etkin olabilen bu böcekler çayırlar, tarlalar, yol kenarları ve açık, kuru alanlarda sıkça görülür.

Carabidae, dünyada 40.000'i aşkın türüyle böceklerin en kalabalık ailelerinden biridir. Ailenin üyeleri genellikle uzun ve ince bacaklı, hızlı koşan, gece etkin böceklerdir. Başları öne doğru uzanmış, güçlü ve keskin çeneleri vardır; antenleri ipliksi yapıdadır. Kanat örtüleri çoğunlukla boyuna çizgilerle süslüdür ve birçok türde koyu, metalik ya da parlak renkler görülür. Hem erginler hem de uzun gövdeli, hareketli larvalar toprak yüzeyinde ve taşların, ölü yaprakların, kütüklerin altında yaşar.

Bu böceklerin yaşam döngüsü yumurta, larva, pupa ve ergin evrelerinden oluşur; larva gelişimi genellikle toprakta geçer ve pupa evresi toprak içindeki küçük bir odacıkta tamamlanır. Ailenin üyeleri tarım alanlarında zararlı böcekleri, salyangozları ve böcek larvalarını tükettikleri için doğal mücadelede yararlı canlılar olarak kabul edilir. Ayrıca çevre değişikliklerine duyarlı oldukları için toprak ve yaşam alanı kalitesinin izlenmesinde gösterge canlılar olarak sıkça kullanılırlar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; ellendiklerinde bazı türler savunma amacıyla kötü kokulu salgılar çıkarabilir.