Alnus orientalis

Alnus orientalis, huşgiller (Betulaceae) familyasından, Türkçede doğu kızılağacı olarak bilinen yaprak döken bir ağaçtır. Genellikle 15–20 metreye kadar boylanabilir ve hızlı büyür.

Yaprakları yumurta biçimli ya da uzunca, ucu sivri, kenarları kaba ve düzensiz dişlidir; üst yüzü parlak yeşildir ve yapraklar diğer kızılağaçlara göre daha sert yapılıdır. Erkek çiçekler sarkık kedicikler, dişi çiçekler ise küçük kozalak benzeri kümeler hâlindedir. Meyve kümeleri olgunlaşınca odunsulaşan küçük kozalakları andırır ve kış boyunca dalda kalabilir.

Doğu kızılağacı tipik bir dere ve ırmak kenarı ağacıdır; Akdeniz ikliminin hüküm sürdüğü bölgelerde akarsu boylarında, kaynak çevrelerinde ve nemli vadilerde galeri ormanları oluşturur. Kızılağaçların kökleri, havadaki azotu bağlayan Frankia bakterileriyle ortak yaşam ilişkisi kurar; bu sayede fakir topraklarda yetişebilir ve toprağı azotça zenginleştirir. Kökleri akarsu kıyılarını erozyona karşı korur.

Huşgiller (Betulaceae) familyasının üyeleri tek evcikli ve rüzgârla tozlaşan odunsu bitkilerdir. Erkek çiçekler sarkık kedicikler hâlinde toplanır ve çoğunlukla yapraklanmadan önce, kış sonu veya erken ilkbaharda çiçek tozu saçar. Bu erken çiçeklenme, polen alerjisi olan kişiler için mevsimin ilk tetikleyicilerinden biri olabilir. Familya üyeleri kökleriyle toprak mantarlarıyla ortak yaşam ilişkileri kurar ve bulundukları ekosistemlerde pek çok böcek, kuş ve memeli için besin ve barınak sağlar.

Türün yayılış alanı Doğu Akdeniz'i kapsar; Kıbrıs, Türkiye'nin güneyi, Suriye ve Lübnan'da bulunur. Türkiye'de özellikle Akdeniz Bölgesi'ndeki akarsu kenarlarında yaygındır.

Kızılağaçların odunu kesildiğinde turuncumsu kırmızı bir renk alır; cinsin Türkçe adı da bu özellikten gelir. Odunu hafif ve kolay işlenir.