Trichocerca iernis (Gosse, 1887)

Trichocerca iernis, Rotifera şubesinin Eurotatoria sınıfı, Ploima takımı ve Trichocercidae familyasına ait mikroskobik bir tatlı su canlısıdır. Tür 1887 yılında İngiliz doğa bilimci Philip Henry Gosse tarafından tanımlanmıştır.

Trichocerca cinsinin üyeleri, silindir ya da iğ biçimli, hafifçe kıvrık ve asimetrik bir zırha (loriğa) sahip rotiferlerdir. Cinsin en belirgin özelliği, iki parmaktan birinin çok uzun ve kıl gibi, diğerinin ise küçük ya da körelmiş olmasıdır; bu nedenle tek parmaklı gibi görünürler. Trofileri asimetrik yapılıdır ve avı delip içini emmeye uygundur. Bu tür çoğunlukla bitki örtüsü zengin sığ sularda bulunur.

Bu cinsin türleri göller, göletler, bataklıklar ve yavaş akan suların hem açık su katmanlarında hem de su bitkileri arasında yaşar. Birçoğu algleri, diğer rotiferlerin yumurtalarını ve küçük canlıları delerek içlerini emer. Trichocercidae familyası dünya genelinde yaygın olup cinsin pek çok türü birçok kıtada kaydedilmiştir; türlerin ayırt edilmesi zırhın biçimi, sırttaki çıkıntılar ve parmak uzunluğu gibi ince ayrıntılara dayanır.

Ploima takımı, ayaklı ya da ayaksız, çoğunlukla serbest yüzen veya dip üzerinde sürünen rotiferleri kapsayan, sınıfın en kalabalık takımıdır. Bu takımın üyelerinde korona genellikle basit yapılıdır ve trofi, avı kavrayıp emmeye ya da yakalamaya uygun biçimde gelişmiştir.

Rotiferler (tekerlekli hayvanlar), çoğunlukla 0,1–1 mm boyunda, ancak mikroskopla ayrıntılı incelenebilen çok hücreli omurgasızlardır. Baş bölgelerindeki kirpikli taç (korona) çarpan kirpikleriyle dönen bir tekerlek izlenimi verir; bu yapı hem yüzmeyi hem de besinin ağza taşınmasını sağlar. Yutakta bulunan ve mastaks adı verilen kaslı çiğneme organı ile içindeki sert parçalar (trofi), türlerin tanınmasında en önemli özelliklerdendir.

Rotiferler göl, gölet, bataklık, su birikintisi ve nemli yosun gibi tatlı su ortamlarında son derece yaygındır. Pek çok türde dişiler partenogenez yoluyla, yani döllenmeden çoğalır; koşullar kötüleştiğinde eşeyli üreme ile dayanıklı yumurtalar oluşturulur. Bu yumurtalar kuraklık ve soğuğu atlatarak türün yeni ortamlara yayılmasına yardım eder. Hızlı çoğalmaları sayesinde su ekosistemlerinde besin zincirinin önemli bir halkasını oluşturur, küçük balıkların ve böcek larvalarının besinini sağlarlar; su kalitesinin izlenmesinde de gösterge canlı olarak kullanılırlar.