Protracheoniscus longistylus (Arcangeli, 1939)

Protracheoniscus longistylus, Agnaridae ailesinin Protracheoniscus cinsine ait bir karasal eşayaklı türüdür. Tür, Arcangeli tarafından 1939 yılında tanımlanmıştır. Tür adı, uzun kuyruk üyelerine gönderme yapar. Az bilinen türlerden biridir ve tanımlanması çoğunlukla erkek bireylerin karın üyelerinin mikroskobik incelenmesini gerektirir.

Protracheoniscus cinsi, Agnaridae ailesine ait, Doğu Avrupa, Balkanlar, Anadolu, Kafkasya ve Orta Asya'da yayılış gösteren bir karasal eşayaklı cinsidir. Bu cinsin üyeleri orta boylu, uzunca oval ve yassı vücutlu, sırt yüzeyi görece düzgün, çoğunlukla gri ya da kahverengi zemin üzerinde açık lekeli hayvanlardır. Ormanlarda, çayırlarda, taş ve kütük altlarında, yaprak döküntüsünde yaşarlar; bazı türleri bozkır ortamlarına da uyum sağlamıştır.

Agnaridae ailesi, eskiden Trachelipodidae içinde değerlendirilen ve Avrasya'da, özellikle Doğu Avrupa, Balkanlar, Anadolu, Kafkasya ve Orta Asya'da yayılış gösteren bir karasal eşayaklı ailesidir. Üyeleri genellikle uzunca oval, yassı vücutludur ve top haline gelemez. Antenlerin kamçı kısmı iki parçalıdır; karın üyelerinde iç kısımda yer alan hava solunum organları bulunur. Bu ailede çok sayıda yerel yayılışlı tür bulunur ve tür ayrımı çoğunlukla erkek bireylerin karın üyelerinin yapısı gibi ince ayrıntılarla yapılır.

Karasal eşayaklılar (Oniscidea), kabuklular arasında karada yaşamaya tam olarak uyum sağlamış tek büyük gruptur. Vücutları sırttan karına doğru yassılaşmış, yedi çift birbirine benzer yürüme bacağı taşıyan segmentlerden oluşur. Solunumlarını karın bölgesindeki yaprak biçimli üyeler (pleopodlar) üzerinden yaparlar; birçok türde bu üyelerde havayı soluyan, beyaz lekeler halinde görülen solunum organları bulunur. Bu nedenle kurumaya karşı duyarlıdırlar ve gün içinde taş, kütük ve yaprak döküntüsü altında saklanıp genellikle gece etkin olurlar.

Dişiler yumurtalarını vücutlarının altındaki kuluçka kesesinde (marsupyum) taşır; yavrular bu kesede gelişir ve ebeveynlerine benzeyen küçük bireyler olarak çıkar, yani larva evresi yoktur. Bu hayvanlar çürümekte olan bitki artıklarıyla, mantar hifleriyle ve organik maddeyle beslenerek toprak oluşumuna ve besin döngüsüne önemli katkı sağlar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; yaşadıkları ortamın nem ve bitki örtüsü durumunun iyi birer göstergesidir.