Proporcellio vulcanius (Verhoeff, 1908)

Proporcellio vulcanius, Porcellionidae ailesinin Proporcellio cinsine ait bir karasal eşayaklı türüdür. Tür, Karl Wilhelm Verhoeff tarafından 1908 yılında tanımlanmıştır. Proporcellio, Porcellionidae ailesine ait, Doğu Akdeniz ve çevresinde yayılış gösteren bir karasal eşayaklı cinsidir. Bu cinsin üyeleri, ailenin tipik yapısını taşıyan, oval ve yassı vücutlu, yüzeyi çoğunlukla taneli görünümlü hayvanlardır; top haline gelemezler ve tehlike anında hızla kaçar ya da zemine yapışırlar.

Porcellionidae ailesi, karasal eşayaklıların en kalabalık ve en yaygın ailelerinden biridir. Bu ailenin üyeleri genellikle oval, oldukça yassı vücutludur ve çoğu tür tehlike anında tam bir top haline gelemez. Antenlerin kamçı kısmı iki parçalıdır; karın üyelerinde birden fazla çift hava solunum organı bulunur. Aile, Akdeniz havzasında özellikle zengin bir tür çeşitliliği gösterir ve kurak, sıcak ortamlara görece iyi uyum sağlamış türler içerir.

Bu cinsin üyeleri taş altlarında, yaprak döküntüsünde, çalılık ve ormanlık alanların nemli köşelerinde yaşar. Türün ayrıntılı biyolojisi hakkındaki bilgiler sınırlıdır; yayılışı Doğu Akdeniz bölgesiyle ilişkilidir.

Karasal eşayaklılar (Oniscidea), kabuklular arasında karada yaşamaya tam olarak uyum sağlamış tek büyük gruptur. Vücutları sırttan karına doğru yassılaşmış, yedi çift birbirine benzer yürüme bacağı taşıyan segmentlerden oluşur. Solunumlarını karın bölgesindeki yaprak biçimli üyeler (pleopodlar) üzerinden yaparlar; birçok türde bu üyelerde havayı soluyan, beyaz lekeler halinde görülen solunum organları bulunur. Bu nedenle kurumaya karşı duyarlıdırlar ve gün içinde taş, kütük ve yaprak döküntüsü altında saklanıp genellikle gece etkin olurlar.

Dişiler yumurtalarını vücutlarının altındaki kuluçka kesesinde (marsupyum) taşır; yavrular bu kesede gelişir ve ebeveynlerine benzeyen küçük bireyler olarak çıkar, yani larva evresi yoktur. Bu hayvanlar çürümekte olan bitki artıklarıyla, mantar hifleriyle ve organik maddeyle beslenerek toprak oluşumuna ve besin döngüsüne önemli katkı sağlar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; yaşadıkları ortamın nem ve bitki örtüsü durumunun iyi birer göstergesidir.