Orthometopon scheuerni (Schmalfuss, 1993)

Orthometopon scheuerni, Agnaridae ailesine ait bir karasal eşayaklı türüdür. Tür, karasal eşayaklılar üzerine çalışan Alman zoolog Helmut Schmalfuss tarafından 1993 yılında tanımlanmıştır. Doğu Akdeniz bölgesine özgü bir yayılış gösterir ve az bilinen türler arasındadır.

Orthometopon cinsi, Agnaridae ailesine ait, Balkanlar, Ege bölgesi ve Anadolu'da yayılış gösteren bir karasal eşayaklı cinsidir. Bu cinsin üyeleri uzunca oval, yassı vücutlu, sırt yüzeyi pürüzlü ya da taneli, çoğunlukla gri ve kahverengi tonlarında, açık lekeli hayvanlardır. Başın ön kenarının düz yapısı cins adına da yansımıştır. Bireyler taş altlarında, kayalık yamaçlarda, yaprak döküntüsünde ve çalılık alanlarda yaşar.

Agnaridae ailesi, eskiden Trachelipodidae içinde değerlendirilen ve Avrasya'da, özellikle Doğu Avrupa, Balkanlar, Anadolu, Kafkasya ve Orta Asya'da yayılış gösteren bir karasal eşayaklı ailesidir. Üyeleri genellikle uzunca oval, yassı vücutludur ve top haline gelemez. Antenlerin kamçı kısmı iki parçalıdır; karın üyelerinde iç kısımda yer alan hava solunum organları bulunur. Bu ailede çok sayıda yerel yayılışlı tür bulunur ve tür ayrımı çoğunlukla erkek bireylerin karın üyelerinin yapısı gibi ince ayrıntılarla yapılır.

Karasal eşayaklılar (Oniscidea), kabuklular arasında karada yaşamaya tam olarak uyum sağlamış tek büyük gruptur. Vücutları sırttan karına doğru yassılaşmış, yedi çift birbirine benzer yürüme bacağı taşıyan segmentlerden oluşur. Solunumlarını karın bölgesindeki yaprak biçimli üyeler (pleopodlar) üzerinden yaparlar; birçok türde bu üyelerde havayı soluyan, beyaz lekeler halinde görülen solunum organları bulunur. Bu nedenle kurumaya karşı duyarlıdırlar ve gün içinde taş, kütük ve yaprak döküntüsü altında saklanıp genellikle gece etkin olurlar.

Dişiler yumurtalarını vücutlarının altındaki kuluçka kesesinde (marsupyum) taşır; yavrular bu kesede gelişir ve ebeveynlerine benzeyen küçük bireyler olarak çıkar, yani larva evresi yoktur. Bu hayvanlar çürümekte olan bitki artıklarıyla, mantar hifleriyle ve organik maddeyle beslenerek toprak oluşumuna ve besin döngüsüne önemli katkı sağlar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; yaşadıkları ortamın nem ve bitki örtüsü durumunun iyi birer göstergesidir.