Mendidaphodius timurkirgizi (Dellacasa & Dellacasa, 2009)

Mendidaphodius timurkirgizi, bokböcekleri ailesinin (Scarabaeidae) Aphodiinae alt ailesine ait küçük bir dışkı böceği türüdür. 2009 yılında Dellacasa ve Dellacasa tarafından tanımlanmış, görece yeni bilinen bir türdür. Bazı sınıflandırmalarda Aphodiinae ayrı bir aile (Aphodiidae) olarak da ele alınır.

Mendidaphodius, Aphodiini oymağına ait, eskiden Aphodius cinsinin bir alt cinsi olarak sınıflandırılan küçük bir cinstir. Bu cinsin üyeleri genellikle Akdeniz havzası, Orta Doğu ve Orta Asya'nın kurak ve yarı kurak bölgelerinde yaşar; gövdeleri dar ve uzunca, renkleri çoğunlukla sarımsı kahverengi ile koyu kahverengi arasındadır.

Aphodiinae üyeleri genellikle küçük boylu, silindirik ya da hafif yassı gövdeli, parlak veya mat kabuklu böceklerdir. Başları önden kalkan biçiminde genişlemiştir ve bu yapı gübre ile toprağı karıştırmaya yarar. Antenleri, bokböceklerine özgü yelpaze biçiminde açılabilen küçük bir topuzla sona erer. Ön bacakları kazmaya uyarlanmış, dış kenarı dişlidir. Kanat örtüleri (elitralar) boyunca uzanan belirgin çizgiler ve bunların arasındaki aralıkların yapısı, cins ve türlerin ayrımında en çok kullanılan özelliklerdendir.

Türün yayılışı ve biyolojisi hakkındaki ayrıntılı bilgiler sınırlıdır; bilinen kayıtlar Anadolu ve çevresiyle ilişkilidir.

Bu grubun böcekleri büyük kısmıyla dışkıyla beslenir. Erginler ve larvalar çoğunlukla otçul memelilerin, özellikle sığır, koyun, keçi ve at gibi otlayan hayvanların dışkısında ya da hemen altındaki toprakta gelişir. Bazı türler çürümekte olan bitki artıklarıyla, kök çevresindeki organik maddeyle veya karınca yuvalarındaki atıklarla da ilişkilidir. Yumurtalar genellikle doğrudan gübrenin içine bırakılır; larvalar C biçimli, beyazımsı ve yumuşak gövdelidir ve gelişimlerini toprakta pupa evresiyle tamamlar.

Dışkı böcekleri, gübrenin parçalanmasını hızlandırarak besin maddelerinin toprağa geri dönmesine, toprağın havalanmasına ve meralarda parazit ile sinek larvalarının azalmasına katkı sağlar. Bu nedenle mera ekosistemlerinin önemli bileşenleri arasında sayılırlar. Hayvancılıkta kullanılan bazı antiparaziter ilaçların dışkıya geçmesi ve geleneksel otlatmanın azalması, birçok bölgede bu böceklerin popülasyonlarını olumsuz etkileyen etkenler olarak bilinmektedir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.