Lytta vesicatoria vesicatoria (Linnaeus, 1758)

Lytta vesicatoria vesicatoria, halk arasında İspanyol sineği ya da kantarit böceği olarak bilinen Lytta vesicatoria türünün aday alt türüdür. Kın kanatlılar takımının (Coleoptera) kantarit böcekleri ailesine (Meloidae) bağlıdır. Erişkinler yaklaşık 1,5–2 cm uzunluğunda, ince uzun yapılı ve parlak metalik yeşil, zaman zaman mavimsi yansımalı renkleriyle kolayca tanınır. Antenleri uzun ve ipliksidir, kanat örtüleri yumuşaktır.

Tür Avrupa'nın güneyi ve ortasından Batı ve Orta Asya'ya kadar geniş bir alanda yayılış gösterir. Erişkinler genellikle yaz başında ortaya çıkar ve çoğu zaman kalabalık gruplar hâlinde dişbudak, leylak, kurtbağrı gibi zeytingiller familyasından ağaç ve çalıların ayrıca hanımelinin yapraklarıyla beslenir. Toplu hâlde bulunduklarında keskin ve hoş olmayan bir koku yayarlar.

Ailenin üyeleri hipermetamorfoz adı verilen karmaşık bir gelişim geçirir. Yumurtadan çıkan ilk evre larva, triungulin olarak adlandırılan, uzun bacaklı ve çok hareketli küçük bir larvadır. Bu larva konağını aktif olarak arar ya da çiçeklerde bekleyerek arılara tutunur. Konağa ulaştıktan sonra bacakları körelmiş, tombul ve kurtçuk benzeri evrelere dönüşür; ardından yalancı pupa denilen dinlenme evresinden geçerek pupa olur ve erişkin hâle gelir. Larvalar türe göre yalnız yaşayan arıların yuvalarında polen ve yumurtalarla ya da çekirgelerin toprak altındaki yumurta paketleriyle beslenir.

Kantarit böceklerinin en bilinen özelliği, vücut sıvısında bulunan ve kantaridin adı verilen zehirli maddedir. Böcek rahatsız edildiğinde bacak eklemlerinden bu maddeyi içeren sarımsı bir sıvı salgılar; buna refleks kanama denir. Kantaridin insan derisine temas ettiğinde kızarıklık ve su toplayan kabarcıklara yol açabilir, bu nedenle bu böceklerin çıplak elle tutulmaması önerilir. Yutulduğunda insanlar ve hayvanlar için ciddi zehirlenmelere neden olabilir; kuru otlarla birlikte yem içine karışan böcekler özellikle atlarda ölümcül zehirlenmelere yol açabilmektedir. Bu tür, kantaridin elde edilen başlıca kaynak olarak tarih boyunca halk hekimliğinde ve deri üzerinde kabarcık oluşturan ilaçlarda kullanılmış, ancak yüksek zehirliliği nedeniyle pek çok zehirlenmeye yol açmıştır.