Lysilla loveni Malmgren, 1866

Lysilla loveni, Terebellidae ailesinin Polycirrinae alt ailesine ait bir deniz solucanıdır. Tür, İsveçli zoolog Malmgren tarafından 1866 yılında tanımlanmış ve adını İsveçli doğa bilimci Lovén'den almıştır. Lysilla cinsinin üyeleri, göğüs bölgesinde kıl demetlerinin bulunması ancak kanca biçimli kılların (uncini) bulunmamasıyla yakın akrabası Polycirrus cinsinden ayrılır.

Polycirrinae alt ailesine bağlı bu solucanlarda diğer Terebellidae üyelerinde görülen dallı solungaçlar bulunmaz; solunum büyük ölçüde ince vücut duvarı ve tutunaçlar aracılığıyla gerçekleşir. Ağzın üst kısmından çıkan çok sayıda ince, uzayabilen tutunaç ise ailenin tipik özelliğidir. Vücut yumuşak, kolayca kırılabilen bir yapıdadır ve ön kısmı arkaya göre daha kalındır. Bu grubun bazı üyelerinin rahatsız edildiğinde ışık saçabildiği (biyolüminesans) bilinmektedir.

Bu solucanlar ömürlerinin büyük kısmını aynı yerde, kendi yaptıkları yumuşak ya da kum kaplı tüplerin içinde geçirir. Gündüz veya gece tutunaçlarını tüpten dışarı uzatarak çevredeki zemini tarar ve dipte biriken organik parçacıkları, tek hücreli algleri ve küçük canlı kalıntılarını toplar. Bu tür beslenme, deniz tabanında madde döngüsünün önemli bir halkasını oluşturur. Larvalar kısa ya da uzun bir süre su sütununda yaşadıktan sonra dibe yerleşir ve kendi tüplerini inşa etmeye başlar.

Tür, Kuzey Atlantik'ten bilinir ve Akdeniz'den de kaydedilmiştir. Sığ sulardan daha derin dip alanlarına kadar, çamurlu ve kumlu zeminlerde ya da sert zeminlerdeki yarıklarda yaşar. Türkiye kıyılarındaki dip faunası çalışmalarında kaydedilen çok kıllı solucanlar arasında yer alır.

Terebellidae solucanları, dip çökelini karıştırıp havalandırmaları ve organik maddeyi besin ağına geri kazandırmalarıyla deniz tabanı ekosistemlerinde önemli bir rol üstlenir; aynı zamanda balıklar, kabuklular ve diğer dip hayvanları için besin kaynağıdır. Türlerin kesin tanımı çoğunlukla solungaçların sayısı ve dallanma biçimi, kıl taşıyan halkaların sayısı ve kancacıkların yapısı gibi mikroskobik özelliklere dayanır; bu nedenle tür düzeyinde teşhis genellikle uzman incelemesi gerektirir.