Juncus tenageia

Juncus tenageia, hasırotugiller (Juncaceae) familyasına ait, tek yıllık, küçük yapılı bir hasırotu türüdür. Genellikle 5–30 cm boyunda, ince ve dallanan gövdelere, dar ve iplik gibi yapraklara sahiptir. Çiçekleri dallar üzerinde tek tek ya da seyrek dizilir; tepaller kahverengimsi tonlardadır.

Avrupa, Akdeniz havzası ve Batı Asya'da yayılış gösterir. Nemli kumlu topraklarda, geçici gölcüklerin ve göllerin kuruyan kıyılarında, sığ su birikintilerinin kenarında yetişir. Çiçeklenme yaz aylarındadır. Bazı Avrupa ülkelerinde habitat kaybı nedeniyle azalmıştır.

Bu tür, Juncus bufonius etrafında toplanan, tek yıllık ve küçük yapılı hasırotlarından oluşan grupla yakın ilişkilidir. Bu gruptaki bitkiler kısa ömürlüdür; tohumdan çimlenip birkaç hafta ya da ay içinde çiçeklenir, tohum verir ve kurur. Genellikle kışın veya ilkbaharda su basan, yazın kuruyan çukurlarda, nemli kumlu ya da killi topraklarda, yol kenarlarında ve göl kıyılarında öncü bitki olarak görülür. Birbirine çok benzeyen türlerin ayrımı çoğunlukla çiçek ve kapsül ayrıntılarına, tepal uzunluğu ve şekline dayanır; bu nedenle tanımlama için büyüteçle inceleme gerekebilir.

Juncus cinsinin üyeleri, Türkçede genellikle hasırotu olarak anılan, çoğunlukla nemli ve ıslak yerlerde yetişen otsu bitkilerdir. Gövdeleri genellikle silindirik, düz ve dalsızdır; yapraklar ya gövdeye benzer silindirik yapıda ya da düz ve şerit biçimlidir, bazı türlerde ise yalnızca gövde tabanında kın şeklinde kalır. Çiçekler küçük, rüzgârla tozlaşan ve gösterişsizdir; altı adet zarımsı, kahverengimsi ya da yeşilimsi tepal taşır. Meyve, çok sayıda küçük tohum içeren bir kapsüldür. Tohumlar ıslandığında yapışkanlaşabilir ve böylece hayvanlarla ya da suyla kolayca taşınır.

Hasırotugiller (Juncaceae) familyası, otlar ve sazlarla birlikte Poales takımında yer alır ve görünüşte bu gruplara benzer. Familya dünya genelinde birkaç yüz türü kapsar; bunların büyük kısmı Juncus ve Luzula cinslerine aittir. Üyeler en çok ılıman ve soğuk bölgelerde, bataklık, çayır, kıyı ve dağ habitatlarında bulunur. Hasırotları sulak alanlarda toprağı tutar, kıyı erozyonunu azaltır, böcekler ve küçük omurgasızlar için barınak, kuşlar için ise yuva malzemesi ve tohum kaynağı sağlar. Bazı türlerin gövdeleri geçmişte hasır, sepet ve örgü işlerinde kullanılmıştır.