Eristalis pertinax (Scopoli, 1763)

Eristalis pertinax, çiçek sinekleri (Syrphidae) familyasının Avrupa'da en yaygın ve en kolay görülen türlerinden biridir. Bal arısı büyüklüğünde, koyu kahverengi-siyah gövdeli bir sinektir; karnı arkaya doğru belirgin biçimde sivrilir ve ilk karın halkalarının yanlarında sarımsı turuncu lekeler bulunur. Ön ve orta bacaklarının ayak kısımlarının açık sarı renkli olması, onu yakın akrabası Eristalis tenax'tan ayırmada kullanılan önemli bir özelliktir.

Eristalis cinsinin üyeleri iri yapılı, tüylü ve kahverengi-siyah renkli sineklerdir; görünüşleri ve uçuşları bal arısına çok benzediği için halk arasında sıklıkla arıyla karıştırılırlar. Bu benzerlik, iğnesi olmayan sineğin avcılardan korunmasına yardım eden bir taklit (Bates taklitçiliği) örneğidir. Arıdan ayırt etmenin en kolay yolu tek çift kanada sahip olmaları, kısa ve küt antenleri, iri bileşik gözleri ve kanatta gelişmiş kalınlaşmamış "sahte damar" (vena spuria) bulunmasıdır.

Erginlerin uçuş dönemi çok uzundur; ilkbaharın ilk sıcak günlerinden sonbahar sonuna kadar görülebilir. Bahçeler, parklar, orman kenarları ve çayırlar gibi çok çeşitli yaşam alanlarında bulunur, söğüt ve kara mürver gibi erken çiçeklenen bitkilerden sonbaharın sarmaşık çiçeklerine kadar pek çok bitkiyi ziyaret eder. Avrupa'dan Batı Asya'ya ve Kuzey Afrika'ya kadar geniş bir alana yayılmıştır.

Larvaları "sıçan kuyruklu kurtçuk" olarak bilinir: gübre çukurları, çürüyen bitki artıkları, sığ ve kirli su birikintileri gibi oksijeni az, organik maddece zengin sulu ortamlarda yaşar, uzayabilen kuyruk biçimli solunum borusuyla yüzeyden hava alarak çürümekte olan maddelerle beslenirler. Ergin sinekler ise çiçeklerde nektar ve polenle beslenir; bu nedenle yabani bitkilerin ve pek çok kültür bitkisinin önemli tozlayıcıları arasında yer alırlar. Erkekler çoğu kez güneşli açıklıklarda havada asılı durarak bölge savunur.

İnsanlar için zararsızdır; ısırmaz ve sokmaz. Larvalarının organik atıkların ayrışmasına katkısı ve erginlerin tozlayıcı rolü, cinsi ekosistemlerde yararlı bir grup yapar. Türler arasındaki ayrım çoğunlukla bacak renkleri, göz tüyleri ve kanat lekeleri gibi ayrıntılarla yapılır.