Ensis minor (Chenu, 1843)

Ensis minor, Pharidae ailesine ait bir çakı midyesi türüdür. Esas olarak Akdeniz ve komşu Atlantik kıyılarında bulunur ve zaman zaman Ensis ensis ile aynı tür olarak ele alınmıştır.

Pharidae ailesi, halk arasında çakı midyeleri ya da bıçak midyeleri diye anılan, uzun ve dar kabuklu deniz ikiçenetlilerini kapsar. Kabukları ince, iki ucu açık ve kenarları neredeyse paraleldir; bu biçim, hayvanın kum içinde dikey olarak hızla kazmasına olanak tanır. Güçlü ve kaslı ayakları sayesinde tehlike anında birkaç saniye içinde kuma gömülebilirler. Kabuğun dış yüzü genellikle parlak bir periostrakumla örtülüdür ve büyüme çizgileri belirgindir.

Bu türün kabuğu uzun, dar ve hafif kavislidir; görünüş olarak Ensis ensis'e çok benzer ve iki tür arasındaki ayrım kabuk biçimindeki ve iç kas izlerindeki küçük farklara dayanır. Kabuk açık renkli olup kahverengimsi ya da mor tonlu lekeler taşıyabilir. Akdeniz kıyılarındaki kumlu tabanlarda yaşayan çakı midyelerinin önemli bir kısmının bu türe ait olduğu kabul edilir.

Bu türler sığ sublittoral ve gelgit bölgesindeki temiz kumlu tabanlarda, kum içine açtıkları dikey yuvalarda yaşar. Kısa sifonlarını yüzeye uzatarak sudaki fitoplankton ve organik parçacıkları süzerek beslenirler. Ayrı eşeyli olan bu hayvanlar üreme ürünlerini suya bırakır, larvaları planktonda gelişir. Pek çok bölgede yenilebilir olarak toplanır ve ticari önem taşır; yuvalarının ağzına tuz dökülerek dışarı çıkmaya zorlanmaları geleneksel bir toplama yöntemidir. Balıklar, deniz kuşları ve yengeçler için de önemli bir besin kaynağıdır.

İkiçenetliler (Bivalvia), vücutları iki parçalı bir kabuk içinde bulunan, başı belirgin olmayan ve çoğunlukla suyu süzerek beslenen yumuşakçalardır. Solungaçları hem solunum hem de besin toplama görevi görür; bir birey günde litrelerce suyu süzebilir. Bu yolla suyun berraklaşmasına, besin maddelerinin dibe taşınmasına ve deniz tabanındaki madde döngüsünün sürmesine katkıda bulunurlar. Kabukları öldükten sonra da başka canlılara barınak ve tutunma yüzeyi sağlar.