Ensis ensis (Linnaeus, 1758)

Ensis ensis, Pharidae ailesine ait, kılıç biçimli kabuğuyla tanınan bir çakı midyesi türüdür. Kuzeydoğu Atlantik kıyılarından Akdeniz'e kadar yayılış gösterir.

Pharidae ailesi, halk arasında çakı midyeleri ya da bıçak midyeleri diye anılan, uzun ve dar kabuklu deniz ikiçenetlilerini kapsar. Kabukları ince, iki ucu açık ve kenarları neredeyse paraleldir; bu biçim, hayvanın kum içinde dikey olarak hızla kazmasına olanak tanır. Güçlü ve kaslı ayakları sayesinde tehlike anında birkaç saniye içinde kuma gömülebilirler. Kabuğun dış yüzü genellikle parlak bir periostrakumla örtülüdür ve büyüme çizgileri belirgindir.

Bu türün kabuğu belirgin biçimde kavislidir ve boyu genellikle 10–13 santimetre civarındadır; tür adı da Latince kılıç anlamına gelir. Kabuk renkleri krem ile açık kahverengi arasında değişir ve üzerinde kırmızımsı kahverengi lekeler ya da çizgiler bulunabilir. Akrabası Ensis siliqua'ya göre daha ince ve daha kavislidir; Ensis minor ile ise sıkça karıştırılır.

Bu türler sığ sublittoral ve gelgit bölgesindeki temiz kumlu tabanlarda, kum içine açtıkları dikey yuvalarda yaşar. Kısa sifonlarını yüzeye uzatarak sudaki fitoplankton ve organik parçacıkları süzerek beslenirler. Ayrı eşeyli olan bu hayvanlar üreme ürünlerini suya bırakır, larvaları planktonda gelişir. Pek çok bölgede yenilebilir olarak toplanır ve ticari önem taşır; yuvalarının ağzına tuz dökülerek dışarı çıkmaya zorlanmaları geleneksel bir toplama yöntemidir. Balıklar, deniz kuşları ve yengeçler için de önemli bir besin kaynağıdır.

İkiçenetliler (Bivalvia), vücutları iki parçalı bir kabuk içinde bulunan, başı belirgin olmayan ve çoğunlukla suyu süzerek beslenen yumuşakçalardır. Solungaçları hem solunum hem de besin toplama görevi görür; bir birey günde litrelerce suyu süzebilir. Bu yolla suyun berraklaşmasına, besin maddelerinin dibe taşınmasına ve deniz tabanındaki madde döngüsünün sürmesine katkıda bulunurlar. Kabukları öldükten sonra da başka canlılara barınak ve tutunma yüzeyi sağlar.