Cernosvitovia schweigeri: Omodeo & Rota 1991

Cernosvitovia schweigeri, Zicsi tarafından 1973 yılında Allolobophora schweigeri adıyla tanımlanan toprak solucanının, Omodeo ve Rota'nın çalışmasında Cernosvitovia cinsi altında ele alınmış hâlidir. Lumbricidae familyasına ait, dar yayılışlı ve az bilinen bir türdür.

Cernosvitovia cinsi, ağırlıklı olarak Balkanlar ve Anadolu'dan bilinen küçük bir toprak solucanı grubudur. Bu cinsin ve yakın Allolobophora grubunun üyeleri genellikle orta boylu, zayıf pigmentli ve toprak içinde yaşayan solucanlardır.

Lumbricidae familyası, Kuzey Yarımküre'nin ılıman bölgelerinde en yaygın ve en iyi bilinen toprak solucanı familyasıdır. Bu familyanın üyelerinin vücudu çok sayıda halkadan (segmentten) oluşur; her halkada dört çift küçük kıl (seta) bulunur ve hayvan bu kılların yardımıyla toprakta tutunarak ilerler. Erginlerde vücudun ön kısmında, üreme döneminde belirginleşen, kalınlaşmış ve bez bakımından zengin bir kuşak olan klitellum yer alır. Klitellumun hangi halkalar üzerinde başladığı ve bittiği, erkek üreme açıklığının konumu ve sperm keselerinin sayısı, türlerin ayırt edilmesinde kullanılan başlıca özelliklerdir; bu nedenle pek çok tür ancak uzman incelemesi ve diseksiyonla kesin olarak tanınabilir.

Toprak solucanları hermafrodittir; her birey hem erkek hem dişi üreme organlarına sahiptir, ancak çoğalma genellikle iki bireyin karşılıklı sperm alışverişiyle gerçekleşir. Döllenmiş yumurtalar klitellumun salgıladığı küçük bir kokon içine bırakılır ve gençler bu kokondan doğrudan küçük solucanlar olarak çıkar; larva evresi yoktur. Bazı türlerde döllenme olmaksızın üreme (partenogenez) de görülür. Solucanlar deri yoluyla solunum yaptıklarından nemli ortamlara bağımlıdır; kurak ve soğuk dönemleri çoğunlukla toprağın derin katmanlarında, hareketsiz bir dinlenme hâlinde geçirirler.

Ekolojik açıdan toprak solucanları ekosistemlerin en önemli canlıları arasında sayılır. Bitki artıkları ve organik maddeyle karışık toprağı yutarak sindirir, besin maddelerinin döngüsünü hızlandırır ve dışkılarıyla toprağa verimli, kırıntılı bir yapı kazandırırlar. Açtıkları galeriler toprağın havalanmasını, suyun süzülmesini ve bitki köklerinin gelişmesini kolaylaştırır. Ayrıca kuşlar, memeliler, sürüngenler, amfibiler ve pek çok omurgasız için önemli bir besin kaynağıdır. İnsanlar için tehlikeli değildir; tam tersine tarım ve bahçecilikte toprak sağlığının göstergesi olarak kabul edilir.