Aurila woodwardii (Brady, 1868)

Aurila woodwardii, ostrakodlar (Ostracoda) sınıfının Podocopida takımına ve Hemicytheridae familyasına bağlı bir deniz ostrakodu türüdür. Tür ilk kez Brady tarafından 1868 yılında tanımlanmıştır. Ostrakodlar, vücutları sırttan menteşeli iki kireçli kapaktan oluşan bir kabuk içinde bulunan, midyeyi andıran çok küçük kabuklulardır; bu nedenle halk arasında “midye karidesleri” olarak da anılırlar.

Hemicytheridae familyası, kabuk yüzeyi çoğunlukla ağsı (retikulat) çukurcuklar, kaburgalar ve gözenekli bir süsleme taşıyan, ağırlıklı olarak sığ denizlerde yaşayan ostrakodları kapsar. Bu familyanın birçok cinsi kıyı bölgesinde, deniz çayırları ve algler arasında bol bulunur. Aurila cinsinin üyeleri yandan bakıldığında yumurtamsı-dörtgenimsi, yüzeyi ağsı çukurcuklarla süslü kabuklara sahiptir. Bu cinsin türleri özellikle Akdeniz ve Doğu Atlantik kıyılarında, sığ sulardaki alg örtüsü ve deniz çayırları arasında yaygındır ve kıyı topluluklarının sık rastlanan öğelerindendir.

Bu gruptaki ostrakodların boyu çoğunlukla bir milimetre civarında ya da daha küçüktür, bu yüzden ancak mikroskopla incelenebilirler. Türlerin ayırt edilmesinde kabuğun dış hatları, yüzey süslemesi, kapak kenarları, menteşe yapısı ve kapak içindeki kas izleri temel ölçütlerdir. Kabuğun içindeki hayvan, kapakların arasından çıkardığı eklemli antenleri ve bacaklarıyla deniz tabanında yürür, sediment yüzeyini eşeler. Besinlerini çoğunlukla organik döküntü, bakteriler, diyatomeler ve diğer mikroskobik algler oluşturur. Bu ostrakodlar ayrı eşeylidir; gelişimleri sırasında birkaç kez deri değiştirerek her evrede kabuklarını yenilerler ve yetişkin boyuna ulaşırlar.

Kireçli kabukları ölümden sonra tortullarda kolayca korunduğu için ostrakodlar zengin bir fosil kaydı bırakır. Bu nedenle bu tür deniz ostrakodları, eski deniz ortamlarının derinlik, sıcaklık ve tuzluluk koşullarını yorumlamada, kayaçların yaşlandırılmasında ve petrol jeolojisinde yaygın olarak kullanılır. Bu grubun pek çok türü Akdeniz’in güncel tortullarının yanı sıra Neojen yaşlı fosil çökellerinden de bilinmektedir. Deniz tabanı besin ağında küçük balıklar ve omurgasızlar için önemli bir besin kaynağı oluştururlar; insanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.