Empicoris mediterraneus Hoberlandt, 1955

Empicoris mediterraneus, yarım kanatlılar (Hemiptera) takımının suikastçı böcekler familyasına (Reduviidae) ait küçük bir böcek türüdür. Çek entomolog Hoberlandt tarafından 1955 yılında tanımlanmıştır; adından da anlaşılacağı gibi Akdeniz bölgesiyle ilişkilidir. Empicoris cinsinin üyeleri yalnızca birkaç milimetre boyunda, kahverengi beneklidir ve ağaç kabukları, kuru dallar ve binalar üzerinde yaşar.

Emesinae alt familyasının üyeleri, ip bacaklı böcekler olarak bilinir. Vücutları ve orta ile arka bacakları son derece ince ve uzundur; bu yönleriyle ilk bakışta sivrisineği ya da çok ince bir çubuk böceğini andırabilirler. Ön bacakları ise peygamberdevesininkine benzer biçimde kavrayıcı yapıdadır: uzamış kalça ve dikenli uyluk ile küçük avları yakalarlar. Çoğu tür birkaç milimetre ile bir iki santimetre arasında, soluk kahverengi ya da sarımsı renklidir.

İp bacaklı böcekler genellikle ağaç kabukları, kuru bitkiler, kaya yarıkları, mağara ağızları ve binalar gibi korunaklı yerlerde yaşar. Sivrisinek, tatarcık, yaprak biti gibi küçük ve narin böcekleri avlarlar; bazı türlerin örümcek ağlarında dolaşarak ağa yakalanmış avları ya da örümceğin kendisini avladığı bilinir. Gizli yaşamları ve küçük boyları nedeniyle çoğu zaman gözden kaçarlar.

Suikastçı böcekler (Reduviidae), yarım kanatlılar (Hemiptera) takımının en kalabalık yırtıcı familyalarından biridir ve dünya genelinde yedi bini aşkın tür içerir. Familyanın üyeleri, başın altına kıvrılarak taşınan, kalın ve kıvrık üç segmentli bir hortuma sahiptir. Avlarını bu hortumla delerek içine sindirim enzimleri içeren tükürük salgılar ve sıvılaşan dokuları emerek beslenirler. Pek çok türde boyun benzeri daralmış bir baş arkası, iri bileşik gözler ve avı yakalamaya uyarlanmış ön bacaklar görülür. Bazı türler ön göğüs altındaki oluğa hortumlarını sürterek ses de çıkarabilir.

Bu böcekler eksik başkalaşım geçirir: yumurtadan çıkan nimfler ergine benzer, ancak kanatsızdır ve birkaç deri değişiminden sonra ergin hâle gelir. Yumurtalar genellikle toprağa, taş altına, bitki yüzeylerine ya da kabuk çatlaklarına bırakılır. Tarım alanlarında ve doğal ekosistemlerde başka böcekleri avladıkları için zararlı böcek popülasyonlarının dengelenmesine katkıda bulunurlar. Elle tutulduklarında savunma amacıyla sokabilirler; bu ısırık ağrılı olabilir, ancak Akdeniz bölgesindeki türler insan için tehlikeli değildir ve Amerika kıtasındaki kan emici öpücük böceklerinden farklı olarak hastalık taşımazlar.