Cirratulus cirratus (O. F. Müller, 1776)

Cirratulus cirratus, halkalı solucanlar (Annelida) şubesinin Polychaeta (çok kıllılar) sınıfına ve Cirratulidae ailesine ait bir deniz solucanı türüdür. İlk olarak Danimarkalı doğa bilimci O. F. Müller tarafından 1776 yılında tanımlanmıştır ve ailenin en tanınmış türlerinden biridir. Turuncu ya da kırmızımsı gövdesi ve üzerindeki çok sayıda kırmızı, kıvrımlı solungaç ipliğiyle taşların altında kolayca fark edilir; boyu genellikle birkaç santimetre ile on santimetre arasındadır.

Cirratulidae ailesinin üyeleri ince, uzun ve çok sayıda birbirine benzeyen halkadan oluşan, silindirik gövdeli deniz solucanlarıdır. Ailenin en belirgin özelliği, gövdenin ön kısmından ya da halkaların sırt tarafından çıkan uzun, iplik biçimindeki solungaç uzantılarıdır. İçlerinde kan dolaştığı için bu uzantılar çoğu zaman kırmızımsı ya da turuncu renkte görünür ve solunumda görev alır. Baş bölgesi küçük, konik ya da yassılaşmış yapıdadır; gözler çoğunlukla yoktur veya çok küçüktür. Parapodlar zayıf gelişmiştir, kıllar ise basit yapılıdır; bazı cinslerde bunlara kalın, kanca biçimli kıllar eşlik eder.

Cirratulus cinsinin üyelerinde solungaç iplikleri gövdenin hemen her halkasında bulunur ve başın arkasında yoğun bir demet oluşturur. Ayrıca ilk halkaların üzerinde enine bir sıra halinde dizilmiş küçük gözler bulunabilir. Cirratulus cirratus Kuzey Atlantik ve Kuzey Pasifik'in kıyı sularında, gelgit bölgesinde taşların altında, çamurlu çakıl arasında ve kaya yarıklarında yaygın olarak yaşar.

Bu solucanlar genellikle çamurlu ya da kumlu deniz tabanında, taşların altında, kaya yarıklarında veya deniz çayırlarının kökleri arasında yaşar. Gövdelerinin büyük bölümünü sedimente gömer, solungaç uzantılarını ve beslenme palplerini yüzeye uzatarak tabandaki organik parçacıkları toplarlar; bu nedenle çökelti yiyiciler arasında sayılırlar. Türlerin çoğu ayrı eşeylidir ve yumurta ile spermlerini suya bırakır; bazı türlerde bölünerek eşeysiz çoğalma da görülür. Tabanı havalandırmaları ve organik maddeyi besin döngüsüne geri kazandırmalarıyla bentik ekosistemde önemli bir yer tutarlar; aynı zamanda dip balıkları ve kabuklular için besin kaynağıdır. Organik kirliliğe dayanıklı bazı türler çevre izleme çalışmalarında gösterge canlı olarak kullanılır.