Aphelochaeta marioni (Saint-Joseph, 1894)

Aphelochaeta marioni, halkalı solucanlar (Annelida) şubesinin Polychaeta (çok kıllılar) sınıfına ve Cirratulidae ailesine ait bir deniz solucanı türüdür. İlk olarak Saint-Joseph tarafından 1894 yılında Fransa kıyılarından tanımlanmıştır. Avrupa kıyılarındaki gelgit bölgesi çamurlarında ve haliçlerde en iyi incelenmiş cirratulidlerden biridir; üremesi ve popülasyon dinamikleri üzerine pek çok çalışma yapılmıştır.

Cirratulidae ailesinin üyeleri ince, uzun ve çok sayıda birbirine benzeyen halkadan oluşan, silindirik gövdeli deniz solucanlarıdır. Ailenin en belirgin özelliği, gövdenin ön kısmından ya da halkaların sırt tarafından çıkan uzun, iplik biçimindeki solungaç uzantılarıdır. İçlerinde kan dolaştığı için bu uzantılar çoğu zaman kırmızımsı ya da turuncu renkte görünür ve solunumda görev alır. Baş bölgesi küçük, konik ya da yassılaşmış yapıdadır; gözler çoğunlukla yoktur veya çok küçüktür. Parapodlar zayıf gelişmiştir, kıllar ise basit yapılıdır; bazı cinslerde bunlara kalın, kanca biçimli kıllar eşlik eder.

Aphelochaeta cinsinin üyeleri ince, ipliksi gövdeli küçük cirratulidlerdir. Ön taraflarında bir çift beslenme palpi bulunur; kılları ise ince ve basit yapılıdır, Chaetozone ve Caulleriella gibi akraba cinslerde görülen kalın kancalı dikenler bu cinste yoktur. Türleri birbirinden ayırmak oldukça güçtür ve çoğu zaman gövde biçimi, solungaçların dağılımı ve boyanma desenleri gibi ince ayrıntıların mikroskop altında incelenmesini gerektirir. Cinsin temsilcileri çamurlu tabanlarda ve limanlar gibi organik maddece zengin alanlarda sık bulunur.

Bu solucanlar genellikle çamurlu ya da kumlu deniz tabanında, taşların altında, kaya yarıklarında veya deniz çayırlarının kökleri arasında yaşar. Gövdelerinin büyük bölümünü sedimente gömer, solungaç uzantılarını ve beslenme palplerini yüzeye uzatarak tabandaki organik parçacıkları toplarlar; bu nedenle çökelti yiyiciler arasında sayılırlar. Türlerin çoğu ayrı eşeylidir ve yumurta ile spermlerini suya bırakır; bazı türlerde bölünerek eşeysiz çoğalma da görülür. Tabanı havalandırmaları ve organik maddeyi besin döngüsüne geri kazandırmalarıyla bentik ekosistemde önemli bir yer tutarlar; aynı zamanda dip balıkları ve kabuklular için besin kaynağıdır. Organik kirliliğe dayanıklı bazı türler çevre izleme çalışmalarında gösterge canlı olarak kullanılır.